galinaed: (аўтобус)
Здараецца, што пішучы камэнтары, згадаеш штосьці такое, што потым хочацца бачыць у сваім блогу. Вось і цяпер я сьцягваю свой допіс з блогу свайго ЖЖ-фрэнда.
***
Ішоў дзесьці 1998 год. Аднойчы мы прыехалі купіць бульбы на восеньскі кірмаш. Шмат прадаўцоў, а мы сталі ў чаргу, дзе бульбу прадавала сямейная пара, якая размаўляла па-беларуску. Ні ў кога чэргаў няма, а ў гэтых - чарга. Яны і кажуць: "Нешта ў іншых няма чэргаў, а нам дык няма калі прадыхнуць". Мой муж адказвае: "Ня ведаю, як хто, а мы сталі сюды таму, што вы размаўляеце па-беларуску". А наш сын (яму было тады 7-8 гадоў) упэўнена дадае: "Вось калі я стану прэзыдэнтам, усе будуць размаўляць па-беларуску!" У чарзе адразу некалькі чалавек гучна прамовілі: "Хлопчык, хутчэй бы ты стаў прэзыдэнтам!"
galinaed: (гумар)
Адказ на запіс (замест камэнтара, бо хачу, каб адказ застаўся ў маім блогу)
Мой дзед у часе калектывізацыі адмовіўся ўступіць у калгас, бо меў добра наладжаную гаспадарку, карову і каня - амаль багатыр, як на той час. "Раскулачыць" і выслаць дзеда не пасьпелі, бо пачалася вайна: "раскулачылі", то бок забралі каня і карову, 21 чэрвеня 1941 году, а ўжо 22 чэрвеня дзед прывёў каня і карову ў свой хлеў.
А па вайне дзед не ўступіў у калгас, таму што "ледзьве прыцягнуў свае зраненыя косьці дахаты" (так казала бабуля), і неўзабаве (у 1946) памёр ад ран, атрыманых на фронце. Дык яшчэ ў 1970-я бабуля скардзілася, што саўгас не дае ёй столькі ж зямлі, як іншым сялянам, бо яна - жонка "адмаўленца", хаця бабуля ўсё-ткі ўступіла ў той калгас у 1946 годзе, таму што і каня, і карову забралі ў часе вайны партызаны і больш яна ня мела нічога такога, чаго было б шкада "аграмадзіць". І працавала ў тым калгасе ажно да сваіх 70 гадоў. Аднак, адпрацаваўшы больш за 20 гадоў, бабуля так і не заслужыла атрымаць добры надзел зямлі, як ува ўсіх. Мая маці пісала некудысь ва ўладныя структуры лісты з просьбаю павялічыць надзел (бо нашая сям'я кармілася з бабуліных сотак), але безвынікова.
Злапамятная была тая ўлада.
galinaed: (гумар)
Ня хочацца пісаць пра газ (дакладней, Белтрансгаз) і разбазарваньне краіны. Быццам адабралі нешта важнае... Адразу ўсплыло параўнаньне: гэта калі б мая бабуля, пасьля вайны ўдавіца зь пяцьцю дзецьмі, прадала б карміліцу-карову. Бульба, морква і капуста вырастуць на градах, а малака, сыроваткі, творагу, сьмятаны і масла - дзе ўзяць? Карова была - КАРМІЛІЦА!

Але я пра іншае. Пра прыемнае. Успаміны пра карову і малако панесьлі мяне ў маленства. Шчыра кажучы, я сырадою не любіла і заўсёды чакала, каб ён пахаладнеў. І таму ўспамінаецца ня тое, як я п'ю тое малако, а як котка трэцца аб ногі бабулі, пакуль тая працэджвае сырадой, і як бабуля налівае котцы ў бляшанку ад кілек у тамаце, - і вось ён, мой шчасьлівы момант дзяцінства: котка хлебча сырадой, а я назіраю. Лепата...
Я заўсёды любіла езьдзіць у вёску. Мая маці ня раз прыгадвала, як аднойчы ўвесну, калі мне пайшоў чацьверты год, яна сабралася ехаць са мною ў вёску. Але нечакана закруціла завея, і маці засумнявалася, ці варта ехаць у такое надвор'е. А я папрасіла: "Ну мам, паехалі! Я там хоць босенькая пабегаю!" Бо для мяне тадышняй вёска была - гэта бясконцае лета, пышнае зяленіва, шмат ягадаў, пах сырадою і беганьне басанож! А завея, холад і футра - гэта толькі ў горадзе. І ў тым самым горадзе - аблезлы мой язык, бо я надумала зьлізаць сьнег з мэталічнага плоту свайго дзіцячага садка і зусім нечакана прыліпла языком да гэтага плоту так, што адрываць яго давялося разам са скураю... ых!
galinaed: (аўтобус)
Добра памятаю зь дзяцінства (калі кожнае лета летавала ў вёсцы ў бабулі), як сыходзячы з хаты, бабуля ніколі не зачыняла дзьверы на замок, а толькі навешвала клямку, каб было відаць, што ў доме нікога няма.
galinaed: (Default)


"А дзяўчына жыта жала,
А дзяўчына жыта жала..."


Учора слухала па радыё даўно вядомую песьню ў выкананьні "Песьняроў" "Касіў Ясь канюшыну". Раптам узгадалася, што калі я была зусім маленькай, я была ўпэненая, што "жытажала" - гэта адно слова і азначае яно нешта накшталт "прыгожая, падабаецца". Памятаю, як я разважала над сэнсам слова, а потым вырашыла запытацца ў мамы, што гэта - жытажала, і маме давялося доўга тлумачыць, што такое жыта і што такое жала. Жала ў пчалы - гэта было зразумела, а астатняе было надта складана для майго дзіцячага разуменьня.

Адзін мой сваяк, які ўсё жыцьцё пражыў у вёсцы, заўсёды быў упэўнены, што гарадзкія дзеці абмежаваныя ва ўспрыняцьці шмат якіх важных рэчаў і шмат чаго ня ведаюць з таго, што варта было б ведаць. Я, малая, трохі крыўдавала на дзядзьку за гэткія цьверджаньні. А цяпер во думаю, што пэўна ён меў рацыю...

January 2017

S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Syndicate

RSS Atom

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Sep. 23rd, 2017 11:07 am
Powered by Dreamwidth Studios