galinaed: (поні !!!)
Васіль Быкаў пра «прыватызацыю» Перамогі.
Артыкул быў надрукаваны
ў газэце «Свабода» 11 траўня 1994 году.

«Адразу ж, як скончылася другая сусьветная вайна, Сталін у вядомай прамове даў ацэнку вялікай перамогі. Тады ён забыўся ўжо на сваю нядаўнюю разгубленасьць, на вялікі сумнеў у вартасьці Чырвонай арміі, што дружна бегла на ўсход, як тады па ўсіх швах трашчала савецкая ўлада; змоўчаў, ня стаў абгрунтоўваць свой нечаканы
зварот да фундамэнтальных ідэяў расейскага нацыяналізму: афіцэрскіх званьняў, залатых пагонаў, ліквідацыі т. зв. інстытуту паліткамісараў, звароту дваранска-імпэрскай славы Суворава і Кутузава. Крывавую перамогу над нямецкім фашызмам ён прыпісаў выключна мудрасьці ВКП(б), правільнасьці савецкай вайсковай навукі, адданасьці сацыялістычнаму ладу. На вушы нядаўніх франтавікоў было дзіўнавата слухаць тое. Але яны слухалі і маўчалі: высновы правадыра народаў былі вышэй за вайну, за ісьціну, – вышэй за жыцьцё.


Нешта падобнае адбываецца і зараз, напрыканцы ХХ стагодзьдзя, у, здавалася б, зусім новых грамадзка-палітычных умовах. Перамогу над фашызмам імкнуцца прыватызаваць з гэткім
жа посьпехам, як прыватызуецца ўсё астатняе.

Народу ж прапануецца звыклая, спрацаваная дэмагогія з колішняга «блякнота агітатара», задача якой па словах Салжаніцына) – пераканаць, «як рускі Іван бег на вайну, каб хутчэй аддаць жыцьцё за радзіму, і як цяжка было генэралам вадзіць пальцам па карце». Зноў найбольшым арганізатарам перамогі становяцца камісары і паліторганы, пра герояў якіх звычайна пішуць, што яны «прайшлі вайну ад званка да званка і вырасьлі ў званьні ад радавога да палкоўніка». Так, мелі магчымасьць вырасьці ў званьнях і атабарыцца на «хлебных пасадах» пасьля вайны. Але ці ня варта хоць бы ў дзень Перамогі ўспамінаць, хто застаўся ў братніх магілах, густа раскіданых ад Віслы да Эльбы, і ліку якіх дагэтуль няма ні ў статыстыцы, ні ў гістарыяграфіі? А іхныя ўцалелыя равесьнікі дажываюць свой век у галечы і паняверцы, нярэдка пазбаўленыя права па-людзку ўшанаваць памяць аднапалчанаў. Гэта ганьба, калі на іхнім шляху да магілаў вырастаюць ланцугі крутаплечых амонаўцаў, як гэта было сёлета ў Менску. За плячыма амону, вядома ж, уладарныя пераемнікі абстарэлай сталінскай «славы», што і дагэтуль імкнуцца жыць на ейныя крэдыты.
 
Здаецца, у вайсковых адносінах Беларусь усё меней робіцца эўрапейскай краінай і ўсё болей спаўзае да вобразу лацінаамэрыканскага дзяржаўнага стварэньня.

Тое, што прынята называць Вялікай Айчыннай вайной, на справе было часткай (нашаю часткай) вялікай і сьвятой барацьбы сусьветнай хрысьціянскай супольнасьці супраць сярэднявечнага звыродства. У гэтай барацьбе ўдзельнічалі дзясяткі нацыяў і палітычных партыяў, як ніколі згуртаваных вакол адзінай ідэі – свабоды і непадлегласьці. Самы жахлівы на той час вораг быў пераможаны, але застаўся другі, ня меней жахлівы, які цынічна скарыстаў зручны момант узвысіцца на той перамозе. Ён і да сёньня спрабуе тое, састарэлы, з падарваным здароўем, ідэйна збанкрутаваны, матэр’яльна абнішчаны, з выпаўшымі, абкрушанымі ікламі, але поўны ранейшай рашучасьці ня выпусьціць з тых іклаў-абломкаў сваю ахвяру. Ахвяра гэтая – свабода чалавецтва, якое па-ранейшаму ведае адно: усё трываць і ня памятаць сваёй крыўды».
galinaed: (поні !!!)
Я застала тыя часы, калі, прыйшоўшы ў кінатэатар паглядзець фільм, гледачы вымушаныя былі спачаку паглядзець мозгапрамыўны кіначасопіс - рыхтык як кадры ў прыведзеным ніжэй фільме з 44-й хвіліны. Плакальшчыкам па СССР варта ўзгадаць (а маладым людзям, схільным верыць тым плакальшчыкам, - нарэшце даведацца праўду) пра тыя "шчасьлівыя" гады, калі ўрачыстыя словы дыктара: "Для многих тысяч заключённых трасса Беломорканала стала трассой в новую жизнь!" -не выглядалі як зьдзек, а ўспрымаліся як належнае.

Я застала тыя часы, калі пры ўладкаваньні на працу трэба было запоўніць стандартную для ўсіх прадпрыемстваў СССР анкету, у якой было дзіўнае для мяне пытаньне: "Есть ли среди ваших родственников те, кто жил на оккупированных территориях? Если да, укажите их: Фамилия, Имя, Отчество, Кем вам приходится". Мае бабулі і мае бацькі (у часы акупацыі зусім малыя дзеці) сапраўды жылі на акупаванай тэрыторыі - куды ж ім было дзецца? Аднак я не разумела, навошта гэтае пытаньне, і прапускала яго, не адказваючы. Нашмат пазьней я зразумела, навошта камуністычныя камісары ўвялі ў анкету гэтае пытаньне, і яно праіснавала ажно да распаду СССР - як адрыжка пасьляваенных гадоў. Бо тыя, хто жыў на акупаванай тэрыторыі, насуперак усякай лёгіцы ўсё сваё астатняе жыцьцё заставаліся пад падазрэньнем савецкай улады: жыць пад акупацыяй - гэта была чорная памета непаўнавартасьці сапраўднага грамадзяніна "вялікай" краіны. І ня толькі самога грамадзяніна, але і ягоных нашчадкаў. Так практычна ўсе беларусы трапілі ў "непаўнавартасныя". Бо трэба было застрэліцца ці засіліцца самім і застрэліць ці задушыць сваіх дзяцей, абы толькі ня жыць пад немцамі. Альбо ўцякаць зь сем'ямі куды-небудзь у Казахстан, як гэта зрабілі многія партыйныя функцыянэры КПБ. Пацукі, як вядома, бягуць з падбітага карабля першымі...

І шмат іншых думак пры праглядзе фільма:

galinaed: (поні !!!)

Виктор Суворов:

Кто придумал Великую Отечественную? Зачем ее вычленили из Второй мировой войны? Придумал это товарищ Сталин, чтобы забыть все преступления начального периода Второй мировой войны. Вторая мировая война началась разделом Польши в 1939 году, и этот раздел был совершен не в имперской канцелярии, а в Кремле. Гитлера там не было, там были товарищи Молотов, Риббентроп и Сталин. Они разделили Польшу, и тем самым развязали войну. Далее Сталин обманывает Гитлера, Гитлер вступил туда, что мы разделили, а Сталин говорит, ой, я не готов. Вот и вся вина пала на Гитлера. После этого последовала Зимняя война в Финляндии, после этого Бессарабию оторвали от Румынии, затем Эстония, Литва, Латвия и так далее. То есть Советский Союз атаковал всех западных соседей. Это была преступная война, Советский Союз был участником Второй мировой войны с самого первого дня и даже раньше, как только подписали 23 августа документ о разделе Польши. И Сталин агрессором был с самого начала, а потом Гитлер, сообразив, что здесь происходит, и поняв, чего ему ждать, напал первым. И Сталин это нападение использовал в качестве пропаганды.

Давайте забудем, как мы напали на Польшу*, воткнули ей нож в спину, давайте забудем Финляндию, как мы на нее напали, давайте забудем, как мы уничтожили Эстонию, Литву и Латвию, давайте забудем, как мы оторвали Бессарабию и Северную Буковину от Румынии, и давайте считать войну с 22 июня, когда на нас напали.

А 25 июня 1941 года Советский Союз снова напал на Финляндию. Вы представляете: 25 июня все трещит и валится, и в это время Советский Союз нападает на Финляндию, а в августе месяце СССР вводит свои войска в Иран. В это время Гитлер завершает грандиозное киевское окружение, захватили там 664 тысячи бойцов и командиров Красной армии, неимоверное количество танков, артиллерии, боеприпасов, различных других запасов. Представляете, а товарищу Сталину нечего делать, он в Финляндию и в Иран полез.

----------------------------
*Сталин Западную Украину к Украине не присоединил и Западную Белоруссию к Белоруссии не присоединил, он их присоединил к Советскому Союзу. И власть там была установлена не украинская и не белорусская, а власть была установлена советская - чекистская, кровавая, антиукраинская и антибелорусская - и сразу же там начались страшные чистки с уничтожением тысяч людей, а затем и с депортацией людей из Западной Украины и с Западной Белоруссии.

galinaed: (поні !!!)
Славуты фагатыст і даследчык музыкі Аляксей Фралоў запрашае на публічную лекцыю "Беларуская музычная Атлантыда: перспектывы ў кантэксце культурных і антыкультурных працэсаў". Лекцыя адбудзецца ў межах цыклу Urbi et Orbi ("Гораду і свету") Лятучага ўніверсітэта і міжнароднага кансорцыума "ЕўраБеларусь" 29 траўня а 18.30 у мінскай Галерэі Ў (Незалежнасці, 37а), уваход вольны!

Паглядзець лекцыю можна будзе тут. Аляксей Фралоў - незвычайны чалавек. Ведаю яго больш за 15 гадоў - і заўсёды адчуваецца ягоная пазытыўная энэргія. Здаецца, Аляксей асьвятляе сабой навакольле - настолькі ён сьветлая асоба. Моцна перажывае за беларушчыну і шмат працуе на яе карысьць. Такіх людзей мала - адзінкі, але гэтыя адзінкі робяць такі ўнёсак у гісторыю і культуру нашай краіны, якога ня робяць мільёны іншых, звычайных інтэлігентаў, разам узятых.

Пакажу некалькі фатаздымкаў, зробленых падчас вандроўкі па Меншчыне ў 2009 годзе.
У Заслаўі ля гарадзішча, дзе ў другой палове XVI — пачатку XVII стагодзьдзя на месцы сярэднявечнага замчышча быў збудаваны бастыённы замак:

IMG_0657
Яшчэ тры фота )

А яшчэ хачу захаваць скарочаны варыянт гутаркі Глеба Лабадзенкі з Аляксеем Фраловым:

Нам ёсьць чым ганарыцца і што цаніць )Няма краіны, дзе ўсплёск культуры быў бы перманентны. Але Еўфрасіння і Скарына – рэдкія народы мелі тады такіх асобаў і такую іх спадчыну. "Не ў Парыжы, а ў Нясьвіжы" збудаваны другі барочны храм у Еўропе. Нашае віленскае барока – такога няма нідзе. І ў музыцы ў многіх момантах мы маем сапраўдныя зорныя часы. Тут захаваліся ўнікальныя глыбінныя старажытнейшыя пласты фальклёру, стваралася выдатная еўрапейская прафесійная культура, былі свае таленты і геніі.
galinaed: (твар)
У сувязі з рамонтам выцягнула і паступова пераглядаю ўсе свае “запасы” – частка зь іх адразу адпраўляецца ў макулатуру, бо гэтую інфармацыю цяпер лёгка знайсьці ў інтэрнэце. Але часам трапляюцца вельмі цікавыя рэчы. Вось, напрыклад, газэта
«Комсомольская правда» № 65 (20365) за 7 красавіка (апреля) 1992.
С. Соколов, С. Плужников.
Щедрость КПСС не знала границ

Не магу не падзяліцца, бо гэтага няма ў сеціве. Даю найбольш цікавыя кавалкі (толькі кавалкі! Бо артыкул вельмі вялізны).


...был такой Между­народный фонд помощи ле­вым рабочим организациям. Да, передали иностранным то­варищам за десять лет более 200 миллионов долларов.
...мы впервые публи­куем практически полный список платных друзей нашей компартии (за исключением уже известных). Фактически этот перечень открывает вто­рой, завуалированный план внешней политики СССР 1990—91 годов:

Выписка из протокола № 176 заседания Политбюро ЦК КПСС от 10 января 1990 г. Вопрос международного отдела ЦК КПСС.
1. Оказать финансовую по­мощь в 1990 году за счет средств Международного фонда помощи левым рабочим органи­зациям: <...> компартии Порту­галии — 1 миллион, КП Греции — 900 тысяч, КП Израиля — 800 тысяч, КП Чили — 700 тысяч, КП Индии и Ливана — по 500 тысяч, КП Венесуэлы, Аргенти­ны, Сальвадора по 450 тысяч, КП Бразилии и Колумбии — по 400 тысяч, КП Уругвая и Ира­ка — по 350 тысяч, КП Перу, Ис­пании и Партии трудового наро­да Кипра — по 300 тысяч, КП Норвегии и Рабочей партии — коммунисты Швеции — по 275 тысяч, КП Люксембурга — 270 тысяч, КП Эквадора, Боливии и Швейцарской партии труда — по 250 тысяч, КП Египта — 230 тысяч, КП Канады и Народной партии Панамы — по 200 тысяч, КП Сирии — 175 тысяч, Доминиканской КП и Объединенной партии Гаитянских коммунистов — по 150 тысяч, Партии прогресса и социализма Марокко — 140 тысяч, КП Парагвая, Шри-Ланки, <...>, Гондураса, Соцпартии Чили, Партии Народ­ный авангард Коста-Рики, пар­тии Костариканского народа, Гватемальской партии труда, Африканскому национальному конгрессу Южной Африки. Южно-Африканской КП — по 100 тысяч, КП Бангладеш и партии Социалистический авангард Алжира — по 80 тысяч. КП Туниса и Палестины по 75 тысяч, Национальной прогрессивной (левой) партии Египта и партии Независимости и труда Сенегала — по 70 тысяч, Национальной прогрессивной партии Гайаны — 60 тысяч, КП Ирландии, Рабо­чей партии Ямайки, Рабочей партии Ирландии, Националь­ной народной партии Бангла­деш — по 50 тысяч, Санмаринской КП и партии Социалисти­ческого единства Новой Зелан­дии — по 45 тысяч, КП Маль­ты — 40 тысяч, Демократиче­ской лиге — движению «За пар­тию труда Сенегала» и коллек­тивному органу печати компартий арабских стран журналу «Ан-Нахдж» — по 30 тысяч, КП Саудовской Аравии — 20 тысяч, КП Непала, Лесото и партии Авангард сомалийского наро­да по 10 тысяч долларов.
2. Передачу средств поручить КГБ СССР.

на "игрушечные" партии - неигрушечные деньги )

 
galinaed: (сьцяг)
О мой народзе! Няўжо гэта праўда?

В. Хурсік: У Польшчы сяляне ў большасьці ня здраджвалі сваім памешчыкам. Расейская ўлада, якая прыйшла падаўляць паўстаньне, зьвярнулася да іх і папрасіла: “скажыце, каго вы больш ненавідзіце. Выкажце свае крыўды, і мы іх усіх павяжам”. Польскі селянін не здаваў свайго памешчыка. У Беларусі было інакш. Калі ўлады зьвярнуліся да сялян, то яны са шчырай душой пачалі здаваць сваіх памешчыкаў. Добраахвотнікі, якіх паклікаў урад для затрыманьня паўстанцаў, у Беларусі вызначаліся вялікай колькасьцю спайманых. І потым яны былі дастойна ўшанаваныя расейскім урадам. Яны былі ўзнагароджаныя мэдалямі за падаўленьне паўстаньня. На старадарожчыне быў выпадак, калі селянін здаў сваіх суседзяў, восем чалавек. Зьяўляецца загад: усіх выслаць у Сібір, а маёмасьць аддаць таму, хто іх здаў. Так было паўсюдна на Беларусі.
За спасылку дзякуй [livejournal.com profile] paabapal

А ці ня там, у падзеях пасьля паўстаньня 1863-1864 гг., трэба шукаць прычыну таго, чаму беларусы цяпер і мову родную занядбалі, і абралі сабе "важдзюна" - старшыню адсталага калгасу...

UPD:
Алесь Смалянчук, доктар гістарычных навук:
У Гродзенскай і Віленскай губернях каля 17% сялянаў узяло ўдзел у паўстанні. Гэтая лічба ёсць у падручніках. І гэта вялізная лічба, нашмат большая, чым па Польшчы.
Кажучы, што «сяляне выдавалі паноў», трэба звяртаць увагу на тагачасны сацыяльна-палітычны кантэкст. Сацыяльныя адносіны ў вёсцы былі даволі напружанымі... У 1861 годзе царскі ўрад адмяніў прыгон. Гэта быў вялікі не толькі сацыяльна-эканамічны, але і палітычны праект расейскага царызму. Між іншым ён меў прапагандысцкія мэты: паказаць сялянам, што цар — іх галоўны заступнік. Тое, што сяляне ўвогуле далучаліся да паўстання, можна лічыць поспехам паўстання.
Зазначу, што пад уплывам паўстання ўлады ўжо 1 траўня 1863 г. адмяняюць «часоваабавязанае становішча» і стымулююць выкуп памешчыцкай зямлі, даючы сялянам крэдыты. Трэба было выбіраць паміж атрыманнем зямлі, што гарантавала бязбеднае існаванне, і паўстанцамі, якія змагаліся супраць усёй Імперыі. Выбар большасці сялянаў, у т.л. і польскіх (!) сялянаў, быў відавочным
.
galinaed: (аўтобус)
Куда исчезли новые белорусские деньги с Купалой и Скориной
"Правительство выделило около 20 миллионов долларов... для печатания белорусских денег в Германии", - рассказал тогдашний глава Нацбака Станислав Богданкевич. 
Плюс выдаткі на дастаўку грошай, на будаваньне дадатковага бэтоннага плоту, на ахову аб'екта. "Секретное хранилище охраняли 80 бойцов отдельной роты охраны МВД, созданной специально для охраны особо важных объектов". 


А потым з прыхамаці вядомага дзеяча, які ня мог цярпець выяву "Пагоні" і бел-чырвона-белую сымболіку, а таксама подпіс апальнага С.Багданкевіча, новыя грошы, хутчэй за ўсё, былі зьнішчаныя.
А што нам тыя выдаткі? 20+ мільёнаў туды, 20+ - сюды... Невялікая бяда.
ЭЭЭЭх...
galinaed: (Default)
Гісторык Ірына РАМАНАВА адшукала ў бібліятэцы ў Маскве ўнікальныя кнігі аўтарства амэрыканскага беларуса  Дзіянісія Гарбацэвіча, які наведаў радзіму ў 1934, 1960 і 1966 гадах. "Недовольство советской диктатурой растет. В обещания большевистских партийных самодуров, правящих народом как плохой пастух скотом пятьдесят лет, никто не верит" (з кнігі “Два месяца в гостях у колхозников: (Записки американского туриста)”.  Здаецца, мы зноў тамсама...

Цікава:

“Прокладывается новая улица. Работает много босых и оборванных женщин, получающих по 60 рублей в месяц за свой тяжелый труд, которого не знает ни одна женщина в Европе и Америке...

Минск, как и Москва, перегружен населением. Здесь ощущается острый квартирный кризис. Чтобы получить квартиру, нужно ждать год (як цяжка жылі нашыя продкі!) и больше. Самые бедные рабочие в Чикаго, Филадельфии или в Нью-Йорке живут в лучших квартирах, чем в Минске советские профессионалы и небольшие комиссары, получающие по 200 рублей в месяц. Рабочие-же, которые получают 60 рублей в месяц, живут со своими семьями на окраинах города в таких домах, в которых не могла-бы жить американская собака...

Жутко и страшно становится, когда находишься здесь...

...Нахлынули на деревню большевики и, как саранча, с'ели все дорогое для крестьянина. Город зачах, заболел большевицкой болезнью и находится накануне смерти...

Советское государство распоряжается в СССР людьми, как хозяин вещами... 

— А скажите нам правду, — задают вопрос мне, — придут к нам иностранные державы и спасут они нас от гибели? Сами бачите, што мы погибаем. Неушто никто нам не поможет? 
Я был огорошен таким вопросом и ничего не мог сказать.

За свое месячное жалованье американский рабочий может купить: среднего качества готовых 4 костюма, 3 пальто, обуви — 20 пар, галош — 80 пар, верхних рубах — 75, нижнего (теплого) белья — 85 пар, носков – 400 пар, посетить 100 раз театр или 200 раз кино и т. д.
Пищи он может приобрести: мяса — 260 фунтов, хлеба — 2000 фунтов, молока — 820 кварт, сливочного масла — 180 фунт., сливок — 130 кварт, сметаны — 220 кварт, сала — 450 фунт., свежей колбасы — 330 фунтов, копченой — 220 фунтов, голландского сыра — 175 фунт., сахару — 1,200 фунт., яиц — 20 дюжин, мыла — 1,000 кусков и т. д.

Советский рабочий: на пальто он должен работать 2 месяца, на покупку костюма — 1,5 месяца, на пару сапог – 1 месяц, легкой обуви может купить 5 пар, галош – 10 пар, верхних рубах – 10 пар, нижнего белья – 50 пар, носков — 40 пар, сходить в театр — 80 раз.
Пищи он может приобрести: сала — 40 фунтов, мясо – 40 фунтов, сливочного масла – 25 фунтов, колбасы — 20 фунтов, хлеба — 500 фунтов, рыбы – 75 фунтов, молока — 300 кварт, яиц — 35 дюжин, мыла — 200 кусков".

January 2017

S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Syndicate

RSS Atom

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Jul. 20th, 2017 08:37 pm
Powered by Dreamwidth Studios