galinaed: (Default)
Партал tut.by парадаваў, запісаўшы тры сусьветнавядомыя хіты па-беларуску. Мне асабіста вельмі спадабаўся рымейк песьні Confessa - настолькі спадабаўся, што захацелася захаваць яго сабе. Такі прыемны падарунак на Новы год!

galinaed: (поні !!!)
Я застала тыя часы, калі, прыйшоўшы ў кінатэатар паглядзець фільм, гледачы вымушаныя былі спачаку паглядзець мозгапрамыўны кіначасопіс - рыхтык як кадры ў прыведзеным ніжэй фільме з 44-й хвіліны. Плакальшчыкам па СССР варта ўзгадаць (а маладым людзям, схільным верыць тым плакальшчыкам, - нарэшце даведацца праўду) пра тыя "шчасьлівыя" гады, калі ўрачыстыя словы дыктара: "Для многих тысяч заключённых трасса Беломорканала стала трассой в новую жизнь!" -не выглядалі як зьдзек, а ўспрымаліся як належнае.

Я застала тыя часы, калі пры ўладкаваньні на працу трэба было запоўніць стандартную для ўсіх прадпрыемстваў СССР анкету, у якой было дзіўнае для мяне пытаньне: "Есть ли среди ваших родственников те, кто жил на оккупированных территориях? Если да, укажите их: Фамилия, Имя, Отчество, Кем вам приходится". Мае бабулі і мае бацькі (у часы акупацыі зусім малыя дзеці) сапраўды жылі на акупаванай тэрыторыі - куды ж ім было дзецца? Аднак я не разумела, навошта гэтае пытаньне, і прапускала яго, не адказваючы. Нашмат пазьней я зразумела, навошта камуністычныя камісары ўвялі ў анкету гэтае пытаньне, і яно праіснавала ажно да распаду СССР - як адрыжка пасьляваенных гадоў. Бо тыя, хто жыў на акупаванай тэрыторыі, насуперак усякай лёгіцы ўсё сваё астатняе жыцьцё заставаліся пад падазрэньнем савецкай улады: жыць пад акупацыяй - гэта была чорная памета непаўнавартасьці сапраўднага грамадзяніна "вялікай" краіны. І ня толькі самога грамадзяніна, але і ягоных нашчадкаў. Так практычна ўсе беларусы трапілі ў "непаўнавартасныя". Бо трэба было застрэліцца ці засіліцца самім і застрэліць ці задушыць сваіх дзяцей, абы толькі ня жыць пад немцамі. Альбо ўцякаць зь сем'ямі куды-небудзь у Казахстан, як гэта зрабілі многія партыйныя функцыянэры КПБ. Пацукі, як вядома, бягуць з падбітага карабля першымі...

І шмат іншых думак пры праглядзе фільма:

galinaed: (твар)
Глядзела гэты цырк двойчы - і двойчы рагатала. Абавязкова трэба слухаць "нямецкую мову"!



galinaed: (твар)
Не сьвяткую. Звычайны дзень. Але... Як сказаў таварыш Ленін, "жыць у грамадзтве і быць свабодным ад грамадзтва нельга". Таму як бы ў тэму прапаную гэтае відэа:



galinaed: (поні !!!)
Часам расейскія нацыяналісты бываюць разумнейшыя за ўсіх тых, хто выступае супраць нацыяналізму. А ўжо за тыя знакамітыя 84% - тым больш.
Нейкі, як ён сам кажа, вядомы "рускі нацыяналіст" зьвяртаецца да расейскіх генералаў:


Регулярные войска вошли без объявления войны на сопредельную территорию. Трусость государства…

…в часть пришли люди и предлагали за 3000 рублей в сутки пойти воевать в Украину… Несколько человек согласились. 3000 рублей – чтобы идти международным террористом, убивать, на чужую территорию.

…Интересно посмотреть в глаза тем майорам и генералам, которые посылают мальчиков в чужую страну воевать. Что вы за суки? Что вы за сучье племя?.. Приказываете молодым ребятам нарушать все законы – конституционные и человеческие. Вас кто рожал? У вас мать кто: волчица или человек?

… у сестры мальчик, 19 лет. Забрали в армию. Полгода в учебке. Мальчик пропал. Ни телефона, ничего. Проходит две недели – звонок ей на мобильный телефон с какого-то +3… хохлятского номера: «Мама, не переживай! У нас отобрали все телефоны, все планшетники. Я в Луганске». Какая мразь его туда посылает? Понятно, что эти мальчики – они себе неподконтрольные. У них всё отобрали, их посадили, увезли. И они там станут холодным мясом. Или кем они станут? Мальчику оторвет ногу или руку…

Товарищи генералы, вы не защищаете меня, гражданского. Ваша функция – защищать меня и Родину. Вы не защищаете – ни Родину, ни гражданских. Вы – убийцы. Вы – террористы. Никакой приказ вам оправданием не будет… Ваши судьи к вам милосердными не будут.


galinaed: (поні !!!)
Сёньня я хачу зрабіць падарунак усім, хто гэтага пажадае. Можаце лічыць гэта калядным падарункам! Мне пашчасьціла наведаць Шоў цягнікоў (Train Show) у Батанічным садзе Нью-Ёрку – незабыўнае відовішча! Мяркую, што няшмат каму з маіх суайчыньнікаў пашчасьціць (ці ўжо пашчасьціла) трапіць на гэтае шоў, таму я пакажу шмат з таго, што пабачыла на свае вочы.
Train Show экспануецца ў Батанічным садзе нью-ёрскага раёна Бронкс з 16 лістапада да 12 студзеня. Мо хто яшчэ пасьпее туды? Не пераблытайце толькі Батанічны сад Бронкса з Батанічным садам Кўінса! І ўлічыце, што праезд на цягніку ў 6 разоў даражэйшы, чым на мэтро (а да сада ідзе толькі цягнік; калі ж захочацца ехаць на мэтро, тады давядзецца ісьці праз палову Бронкса). Дый уваход каштуе па 20 даляраў на аднаго дарослага. Ну, а тым, хто і не зьбіраўся пускаць свае грошыкі на такія забавы, я дару магчымасьць наведаць шоў цалкам бясплатна! Разам са мною.

Не прапусьціце! Бясплатная экскурсія! )
galinaed: (гумар)
У каго сёньня сьвята - са Сьвятам!
З Калядамі!


 
galinaed: (твар)
На гэтым тыдні ў мяне столькі працы, што нават спаць няма калі. І калі мне падалося, што ўжо і кава не дапамагае, я пабачыла адзін ролік, які аказаўся лепшым за некалькі кубкаў кавы. Рагатала ад усяе душы!



ЗЫ. Ня грэх памарыць пра часы, калі і ў Беларусі журналісты змогуць падаваць навіны ў такім ракурсе.
galinaed: (гумар)
Пра сілу духа 
Калі дрэнна на душы, найлепшы мэтад ня даць сабе ўпасьці духам - узгадаць пра тых, каму ячшэ горай, але яны і ня думаюць раскісаць. Бо моцныя духам!
Вось, напрыклад, жыве ў Амэрыцы дзяўчына Джэсіка Кокс. Яна нарадзілася бяз рук. Але Джэсіка жыве паўнавартасным жыцьцём. Яна спраўна кіруе машынаю, мае чорны пояс таэквандо, грае на піяніна (нагамі). Да ўсяго гэтага Джэсіка мае ліцэнзію пілота! Зразумела, што ў нашай краіне Джэсіка наўрад ці мела б такія дасягненьні, але пры гэткай моцы духу яна ўсё роўна была б прыкладам для многіх ныцікаў.

 

  
galinaed: (гумар)
Зачароўвае... Не скажу, што фантастычна. Так і будзе, не сумняваюся.


 
galinaed: (гумар)
Сярод мутных падзеяў апошняга часу раптам бліснуў прамень сьвятла. Бліснуў - і зачараваў мяне.
Не магу пакінуць гэта без увагі. Просто неверагодна: дзяўчынка, яшчэ нават не падлетак, - а такі дарослы голас! І рэпэртуар зусім не дзіцячы. 
Jackie Evancho - адкрыцьцё 2010 году, першы ж ейны сінгл адразу стаў плацінавым. І ня дзіва. Слухаць яе можна гадзінамі.


 

galinaed: (Default)
Я ўважліва слухала... На трэцім запеве, калі ўступіў Вольскі (гэта дзесьці на 3.50 хв), у мяне раптам пацяклі сьлёзы. І дзень сёньня такі... сьвяточны мусіць быць дзень! Ёлы-палы, чаму я плАчу? БАЛЮЧА!


 
galinaed: (гумар)
 У сетцы зьявілася чарговае відэа з цунамі, але зробленае зблізу - і гэтым яно адрозьніваецца ад усіх прагледжаных мною дагэтуль. Уражвае
 
 

galinaed: (поні !!!)
Люблю Бэтховэна. Паглядзеўшы ягоны Скрыпічны канцэрт у выкананьні Джошуа Бэла, зацікавілася гэтым музыкам, які грае так самазабыўна, што хочацца слухаць яшчэ й яшчэ.
 
І раптам натрапіла на вельмі цікавы сацыяльны экспэрымэнт, праведзены газэтаю "Вашынгтон Пост": Will one of the nation's greatest violinists be noticed in a D.C. Metro stop during rush hour? Joshua Bell experimented for Gene Weingarten's story in The Washington Post: http://wpo.st/-vP (Video by John W. Poole)
 

Расейскамоўнае апісаньне (вылучэньні мае): 

"Холодным январским утром на станции метро Вашингтона расположился мужчина и стал играть на скрипке. На протяжении 45 минут он сыграл 6 произведений. За это время, так как был час пик, мимо него прошло более тысячи человек, большинство из которых были по дороге на работу.

По прошествию трех минут мужчина средних лет обратил внимание на музыканта. Он замедлил свой шаг, остановился на несколько мгновений и… поспешил далее по своим делам.

Минуту спустя скрипач получил свой первый заработок: женщина бросила деньги в футляр и, без остановки, продолжила свой шаг.

Еще несколько минут спустя мужчина облокотился к стене и стал слушать, но, вскоре, он взглянул на часы и продолжил путь.

Наибольшее внимание музыканту досталось от трёхлетнего мальчика. Его мама в спешке вела его за собой, но мальчик остановился чтобы посмотреть на скрипача. Мама потянула чуть сильнее и мальчик продолжил движение, постоянно оглядываясь назад. Эта ситуация повторялась и с несколькими другими детьми. Все без исключения родители не дали им задержаться и на минуту.

За 45 минут игры только 6 человек ненадолго остановились и послушали, еще 20, не останавливаясь, бросили деньги. Заработок музыканта составил $32.

Никто из прохожих не знал, что скрипачом был Джошуа Белл — один из лучших музыкантов в мире. Играл он одни из самых сложных произведений, из когда-либо написанных для скрипки, а инструментом служила скрипка Страдивари, стоимостью 3,5 миллиона долларов.

За два дня перед выступлением в метро, на его концерте в Бостоне, где средняя стоимость билета составляла $100, был аншлаг.

Игра Джошуа Белла в метро стала частью социального эксперимента газеты Вашингтон Пост о восприятии, вкусе и приоритетах современных людей. Исследователи пытались получить ответ на несколько вопросов. В будничной среде, в неподходящий момент: Ощущаем ли мы красоту? Остановимся ли, чтобы оценить ее? Распознаем ли талант в неожиданной обстановке?

Один из выводов из этого эксперимента может быть следующим:

Если мы не можем найти время на то, чтобы ненадолго остановиться и послушать лучшие из когда-либо написанных музыкальных произведений в исполнении одного из наиболее талантливых музыкантов планеты; если темп современной жизни настолько всепоглощающий, что мы становимся слепы и глухи к таким вещам — тогда что же еще мы упускаем, что безвозвратно теряем в захлестывающей нас суете?"

І каб не заканчваць тэкст тлустым пытальнікам, дам яшчэ троху прыгожай музыкі ў выкананьні Джошуа Бэла. Гэта варта слухаць!







 
 

January 2017

S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Syndicate

RSS Atom

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Jul. 20th, 2017 08:37 pm
Powered by Dreamwidth Studios