galinaed: (поні !!!)
Некалісь я абяцала расказаць пра забавы для адпачывальнікаў у Сонечным Беразе. Думаеце, забылася на гэтае абяцаньне? Ні ў якім разе! Проста не было часу, а потым – і настрою пісаць менавіта пра забавы. А цяпер, як мне падаецца, - самы момант! Даўно хачу зьмяніць тэму на аптымістычную...

А што, не прайшло нават году! Дык на чым я там спынілася? Спачатку я расказала пра неахайнасьць і нядбайства баўгараў і пра ўтульнасьць гатэляў, а потым – пра харчаваньне і сваю незадаволенасьць кавай і гарбатаю.

ня хлебам адзіным! )
galinaed: (поні !!!)
Працягваю.
Калі для Турцыі трэба браць пуцёўку хаця б з двума на дзень гарантаванымі прыёмамі ежы ў рэстаране гатэлю, дык для Баўгарыі можна браць пуцёўку ўвогуле без харчаваньня. Але такіх няма! Давялося браць BB (bed and breakfast), сьняданкі – швэдзкі стол.

Калі вы адпачывалі ў Турцыі ці Эгіпце, ня варта чакаць, што ў Баўгарыі вам будзе такі самы швэдзкі стол. Забудзьце! Лепш параўноўвайце з Крымам – во тады Баўгарыя падасца раем. Бо вы можаце выбіраць паміж:

- мюсьлі з малаком,
- мюсьлі зь несалодкім ёгуртам,
- кукурузныя шматкі з малаком,
- кукурузныя шматкі зь несалодкім ёгуртам,
- сочыва алычовае,
- сочыва трускалкавае,
- сочыва невядома-з-чаго.

Гэта быў асобны столік. А калі вы не аматар сьняданкаў зь мюсьлі і шматкоў (я дома бываю аматарам, але ж тут так шмат гародніны, дык навошта мне тыя мюсьлі!), тады пойдзем уздоўж выцягнутага стала-вітрыны і будзем выбіраць:
- яечня смажаная (адразу і не пазнаць, што гэта такое, бо ніякіх жоўтых “вачэй” няма і блізка: усё перамяшанае і выглядае як белыя камякі невядома чаго, таму запомніце: гэта – яечня!),
- сардэлькі вараныя (або трохі падсмажаныя колцы варанай каўбасы),
- макарона,
- кэтчуп,
- грэнкі смажаныя,
- памідоры нарэзаныя,
- агуркі нарэзаныя,
- салодкія баўгарскія перцы нарэзаныя,
- капуста белакачановая шаткаваная,
- капуста чырвонакачановая шаткаваная,
- цыбуля, нарэзаная колцамі,
- сыр брынза,
- алей (то сланечнікавы, то кукурузны, то зьмяшаны),
- сыр цьвёрды нарэзаны,
- салодкія булачкі,
- салодкае печыва.
А аднаго разу не было кэтчупу – тады я зьвярнулася да хлопцаў, якія прыбіраюць з сталоў, дык нам прынесьлі талерку кэтчупу прама на стол, сказаўшы, што на сёньня гэта апошні кэтчуп.

Аліўкавае дрэва ў Бургасе
IMG_4825

IMG_4824

Ці ўсё я пералічыла? А, забылася на садавіну! Дэсэрт, у адрозьненьне ад іншых складнікаў сьняданку, амаль заўсёды чаргаваўся: нарэзаныя яблыкі, нарэзаныя кавуны, сьлівы, вінаград, пэрсікі, дыні. І, дарэчы, адразу ля ўваходу стаяць ёмістасьці: адна – з ахалоджаным саладкаватым напоем, нечым падобным на сок, другая – проста з вадою. Пі сабе колькі хочаш, хоць лопні. Можна нават наліць сабе кіпеню – ён стаіць трохі далей, побач зь ёмістасьцямі з кавай і гарбатай.
І ўсё-ткі пералічыла ня ўсё... Гарбата і кава, во! Ну, гэта асобная песьня. Хто быў у Баўгарыі, той зразумее, якая гэта песьня, а хто ня быў – абавязкова трэба быць падрыхтаваным, бо тое, што вы возьмеце, мяркуючы, што гэта кава і гарбата, ні выглядам, ні пахам, ні смакам і блізка не нагадвае той напой, які мы звычна называем кавай і гарбатай. Толькі ня плюйцеся, калі ласка! Спачатку набярыце ў рот трошачкі-трошачкі і пасмакуйце, каб разабрацца, ці вы зможаце піць гэта далей. Яно ня страшнае, яно нічым ня пахне і практычна ня мае ніякага смаку, так што моцна хвалявацца няма прычыны. Нават рызыкну выказаць здагадку, што тамашняя гарбата – гэта тое, што атрымліваецца пасьля таго, як апаласнуць пасудзіну з тым, што ў іх завецца кавай.

Нечаканай папулярнасьцю карыстаюцца ў адпачывальнікаў тэлефоны-аўтаматы
IMG_4928

Ну, я бяз кавы не ўяўляю пачатак свайго дня, таму адразу ж пасьля першага сьняданку набыла сабе ў краме бляшанку распушчальнай кавы. На наступны дзень я ўзяла тую бляшанку з сабой на сьняданак і, як каралева, піла зь іхным печывам, іхным цукрам і іхным малаком адносна смачны напой. І што вы думаеце? Калі хлопцы прыбіралі з стала скарыстаны посуд, я нават не заўважыла, як яны зьлізнулі маю бляшанку кавы! Пакуль даела свой дэсэрт, я пра каву і ня ўспомніла, а потым было позна: ніхто нічога ня ведае, ніхто ніякай кавы ня бачыў.

І тады я ўзяла паперчыну і напісала скаргу ўласьніку гатэлю! Бо нельга так зьдзекавацца зь людзей, якія спадзяюцца піць у рэстаране гатэлю больш-менш прыстойныя напоі, а не гэтыя невядома з чаго зробленыя сумесі вады і чагосьці. Трэба адзначыць, што наша куратарша, якая сустрэла нашу групу ў дзень прыезду і распавяла падрабязна пра курорт і гатэль, сказала зьвяртацца да яе зь любымі пытаньнямі, датычнымі адпачынку. Дачакаўшыся прыёмнага часу, я ўрачыста аддала куратаршы сваю паперку (расказаўшы заадно і пра нечаканае зьнікненьне маёй асабістай кавы) – і стала чакаць вынікаў.

Наступным ранкам мы дзеля перасьцярогі ўзялі з сабой у рэстаран гатэлю толькі два пакецікі пакетаванай гарбаты. Такім чынам мы пазбавілі злодзеяў магчымасьці “зьлізаць” яшчэ што-небудзь з таго, што дрэнна ляжыць :) А празь дзень я наважылася паспытаць рэстараннай кавы, бо вельмі карцела даведацца, ці будзе хоць-які вынік з маёй скаргі. Вынік быў!!! Кава пахла кавай – і гэта была перамога! Нават смак напою трохі напамінаў сапраўдную каву. Так што магу параіць: пішыце пісьмы скаргі! А для лянівых магу параіць набываць каву ў бары каля рэсэпшэну – там яна смачная, толькі порцыі маленькія.

Мясцовы Брадвэй увечары
IMG_4829

IMG_4828

А цяпер выберамся з гатэлю і паглядзім у бакі, бо не сьняданкамі адзінымі жыве чалавек. Каля гатэлю – бар-барбекю, і за рогам – піцы на ўсе густы, і ў трох кроках – куры-грыль (можна на месцы, можна і з сабой – тады завярнуць у фольгу), і там – рэстаран, і тут – нейкая кафэшка, і яшчэ, і ячшэ... І яшчэ ў супэрмаркетах розныя гатовыя стравы – за вельмі прыемныя кошты. Я чэкі прывезла з сабой, а як жа! Не магу ж я помніць, што колькі каштавала амаль год таму... Вось якія маем цэны ў левах (для лёгкасьці падлікаў можна акругляць курс эўра да лева і лічыць, што 2 лева = 1 эўра, хаця мы мянялі 1 эўра па 1,91 лева. Або лічыць 1,5 лева = 1 даляр):

Вада пітная 5 л – 1,10
Салодкі газаваны напой (у асартымэнце: спрынт, ліманад, фруктовыя смакі – вішня, сьліва, цытрон, апэльсін, маліна, груша) 3 л – 1,09
Смажаная бульба (баўг. пържени картофи) 1 порцыя (вялізная, хапае на дваіх) – 1,40
Фрыкадэлькі (баўг. кюфте) 1 порцыя – 0,90
Кебапча (тонкія смачныя каўбаскі без абалонкі, баўг. кебапче) 1 порцыя – 0,90
Сьвіныя адбіўныя (баўг. свинска пържола) 1 порцыя – 3,50
Смажаныя перцы (баўг. печена чушка) 1 порцыя – 0,40
Курынае філе (баўг. пилешко филе) 1 порцыя – 2,50
Кавалак піцы (на вагу) 170 г – 2,70
Вялізны кавалак піцы (на вагу) 252 г – 4,01
Вострыя перцы з часнаком (на вагу, баўг. салата чушки с чесън) 1 кг – 7,87 у краме “М.М. Супермаркет”, а ў краме “Младост” 7,25 салат “Апэтытны” і 8,03 салат “Кенар” (апошні – смачнейшы)
Морква вострая (на вагу, баўг. салата моркови чо-сон) 1 кг – 5,76
Бэкон у вакуўме (баўг. шпек наше село) 280 г – 2,76
Салямі люкс у вакуўме (баўг. салам бургас лукс) 220 г – 2,99
Вяндліна  (баўг. шунка вита) 1 кг – 9,25
Пэрсікі (баўг. праскови) 1 кг – 1,8
Агуркі карнішоны 1 кг – 1,19
Таматы 1 кг – 1,05
Нэктарын 1 кг – 1,66
Вінаград зялёны 1 кг – 1,77
Кэтчуп: Філікон клясік 1 л – 1,65, Дероні клясік 0,5 л – 1,55
Віскі “Савой” 0,5 л – 6,03
Піва “Кальтэнбэрг” 0,5 л – 0,95
Піва “Гюнтэрс” 0,5 л – 0,78
Лікёр шакалядны 0,5 л – 6,95 (Metelka) у краме “Младост” і 6,20 (Мілкі) на складзе каля крамы “М.М. Супермаркет”
Віно чырвонае “Кадарка” 0,75 л – 2,62
Віно чырвонае “Бычыная кроў” (баўг. Меча кръв) 0,75 л – 1,96 у краме “Младост” і 1,85 на складзе каля крамы “М.М. Супермаркет”
Печыва (пачак) – 1,78—2,18
Лукум лімонавы с арэхамі 140 г – 0,72
Мюсьлі 40% пладоў 500 г – 3,99
Кава “Нэскафэ класік” 100 г – 4,81
Шакаляд “Баўнці” 57 г – 0,74
Шакаляд “Натс” – 0,77
Чыпсы Lay з папрыкай 84 г – 1,35
Фісташкі салёныя 1 кг – 23,50
Хлеб 0,5 кг – 0,90
Хлеб для тостаў – 1,11

Чэкі ад цыплятаў-грыль, на жаль, не захаваліся. Але памятаю, што было зусім нядорага набыць палову цыплёнка для вячэры на дваіх.

Асабліва раю знайсьці бар-барбэкю, што месьціцца ля гатэлю “Жасьмін”, – там вельмі смачная і надзіва танная ежа, якую гатуюць з паўфабрыкатаў прама на вашых вачах, прычым вельмі хутка. Можна есьці на месцы, а можна забраць з сабою – тады вам усё акуратна складуць у пакет.

Увогуле баўгарская кухня вызначаецца сваімі славутымі прыправамі, якія абавязкова трэба купіць – можна ў крамах у звычайных пакетах, а можна ў вулічных гандляроў, якія прадаюць прыгожыя скляначкі з прыправамі, выкладзенымі ў вясёлую ўсьмешку – гэта будзе найлепшы сувэнір, які дазволіць ператварыць амаль любую несалодкую страву ў райскую ежу. Прыправы гэтыя завуцца “Шарэна сол”. Я спачатку не магла зразумець, што надае такі пікантны прысмак быццам звычайным фрыкадэлькам, але, калі панюхала шарэну сол, зразумела, у чым там разынка. Шарэна соль – гэта тое, што трэба любой гаспадыне!
IMG_5993-1

Цікава, што, нягледзячы на тое што ў Баўгарыі нават паабапал дарог расьце шмат аліўкавых дрэваў, аліўкавы алей там прадаецца толькі з Грэцыі і Гішпаніі, прычым амаль па такіх самых коштах, як і ў нас. Гэта дзіўна, бо ў Беларусі смоквы не растуць :( Такую сытуацыю трэба аднесьці на непрыемныя выдаткі чальцоўства ў Эўрасаюзе, які вырашыў, што вырабляць аліўкавы алей трэба толькі ў Грэцыі і Гішпаніі – такое будзе разьдзяленьне працы. А баўгары няхай прымаюць турыстаў і ядуць кукурузу і карнішоны. Дарэчы, невялікія агуркі з пухіркамі, вырашчаныя ў адкрытым грунце, там каштуюць значна таньней, чымсьці даўгія гладкія цяплічныя агуркі. У нас чамусьці наадварот, усе хочуць агуркі з пухіркамі, хаця асабіста я больш люблю гладкія агуркі, бо яны больш салодкія і ніколі не бываюць горкімі. А з пухіркамі – гэта для марынаваньня, яны цьвёрдыя і не разьмякчаюцца. Але гэта ўжо не пра Баўгарыю, таму, відаць, час прыпыніцца.

Аднак потым яшчэ напішу пра адпачынак на курорце Сонечны Бераг!
galinaed: (поні !!!)
Час бяжыць, хутка чарговае лета, а я дагэтуль не падзялілася ўражаньнямі пра свой мінулагодні адпачынак. Цяжка знайсьці вольны кавалачак часу, калі працуеш на трох працах. Ну, і ў дадатак я ня вельмі добра арганізоўваю свой расклад, здараецца, распыльваюся на розныя ня надта патрэбныя справы і часам чытаю тое, чаго чытаць ня варта :)

Аднак лепей позна, чым ніколі. Тым больш што яшчэ ня скончыўся пэрыяд раньняга браніраваньня (ведаю, што шмат хто заклапочаны цяпер пошукамі варыянтаў адносна недарагога адпачынку). І вось – мае водгукі па-беларуску пра адпачынак у Баўгарыі.

Вулічны рэстаран


У ліпені я зразумела, што калі не адпачну – сьвет проста перакуліцца. Або я звар’яцею. Працаваць штодзённа па 15—17 гадзін у суткі, зусім не адпачываючы, – гэта дрэнна ня толькі для здароўя, але і для працы. Кінулася шукаць “гарачыя пуцёўкі” – а там адны Турцыі, Грэцыі ды Эгіпты зь непрымальным для мяне бюджэтам. Улічваючы, што ў Турцыі ў 5-зоркавых гатэлях я ўжо адпачывала, можна гэтым разам выбраць больш сьціплы адпачынак: мора – яно будзе морам і ў Турцыі, і ў Крыме, і ў Баўгарыі.



Пачытаўшы водгукі пра адпачынак у Крыме, я адразу адпрэчыла гэты варыянт. Бо мне ўжо ня 20 гадоў, хочацца іншага ўзроўню...
Румынія? Можа быць, але іншым разам. Цяпер жа спынілася на Баўгарыі. Э-эх, але ж і кошты! Лепей было патурбавацца загадзя, але час назад не адкруціш і трэба выбіраць з таго, што маем. І тут мне пашэнціла: у мэтро пабачыла рэкляму турфірмы, якая мае ў Баўгарыі свае гатэлі і прапаноўвае нейкія нерэальна танныя (у параўнаньні зь іншымі!) пуцёўкі. Паглядзела сайт гэтай фірмы – і праўда, кошты цалкам прымальныя, толькі сам сайт нейкі глючны (як потым высьветлілася, сайт рабілі баўгары – і гэтым усё тлумачыцца :). Пакінула на сайце заяўку – там абяцалі, што са мною зьвяжацца мэнэджар кампаніі. Чакаю дзень, чакаю другі, трэці – ніхто не тэлефануе. Думаю – можа, там даўно скончыліся тыя пуцёўкі, а на сайце не абнавілі інфармацыю? Патэлефанавала сама – кажуць, ня бачылі маёй заяўкі. Ну як жа так? – Вось так, баўгары зрабілі такі сайт, што часам заяўкі бясьсьледна зьнікаюць. О_о
Цудоўненька!
На гэтым этапе ўзьніклі сумневы, але яны хутка расьсеяліся дзякуючы прывабнай цане, і я вырашыла не адступацца, прыехала ў офіс кампаніі і падпісала дагавор. У мэтах эканоміі выбрала праезд аўтобусам – і гэта быў ледзь не адзіны мінус у маім адпачынку. Але ў кожным недахопе пры жаданьні можна знайсьці і дадатныя бакі, у маім выпадку гэта была магчымасьць паглядзець праз вокны аўтобуса на месцы, якія мы праяжджалі: паўднёвую частку Заходняй Украіны, Румынію і саму Баўгарыю. Напрыклад, у Румыніі пабачылі паменшаную копію нашай Нацыянальнай бібліятэкі, будынак якой стаў цяперашнім сымбалем Менску. Гэта як? Аўтары праекту Нацыянальнай бібліятэкі бессаромна скапіявалі ідэю з румынскага арыгіналу? (прабачце за якасьць, фота зроблена ў сьпешцы праз акно аўтобуса, ды яшчэ ў вечаровы час):

IMG_4983

Падарожжа аўтобусам – гэта заўсёды даволі складана, але калі кіроўцы баўгары – складаней удвая. Ім хочацца хутчэй дадому, і таму яны амаль ня робяць прыпынкаў. Ня ведаю, мо яны езьдзяць у пампэрсах зусім ня п’юць вады і ніякіх іншых напояў, мо іхныя цягліцы зробленыя з чагосці адрознага ад усіх пасажырскіх цягліц, аднак факт такі, што яны зусім ня мелі жаданьня прыпыняцца. Яны настойліва ішлі ехалі да сваёй мэты, а жаданьні пасажыраў... – ды што ім тыя пасажыры? Хаця не, паабедаць мы заехалі ў прыгожы рэстаранчык на тэрыторыі Румыніі:


IMG_4984

IMG_4985

На месца мы прыбылі а пятай раніцы – кіроўцам гэта добра, бо яны ўжо амаль дома. А нам давялося чакаць восьмай ранку – менавіта ў гэты час мы мусілі прыехаць у гатэль, дзе нас сустрэў бы наш гід. Мы завалілі сваімі рэчамі палову холу каля рэсэпшэну і пайшлі знаёміцца зь мясцовасьцю.

IMG_4973



Авой, куды нас занесла нячыстая! Гэта курортны комплекс ці нейкі глухі закутак?

IMG_4980-1

Як назло, вока чаплялася за нейкія недахопы, і гэта сапраўды ўражвае сваёй неахайнасьцю і бязладнасьцю

IMG_4976-1
IMG_4972-1

Ходнікі? Навошта вам ходнікі?
IMG_4968

Ну добра, наце вам ходнікі! Ну і што, калі незаасфальтаваныя, затое яны ёсьць! Праўда, недалёка вядуць...
IMG_4967

Забягаючы наперад, скажу пра сваё адкрыцьцё: баўгары – гэта замаскаваныя рускія! Іхныя мэнталітэты вельмі падобныя. Таму яны і любяць адны другіх.

Не гатэль (жылы дом)
IMG_4964


IMG_4963

Але ж ля гатэлю – прыгожа!



І калі мы засяліліся ў нумары, я сфоткала краявід зьверху:



Чытала розныя водгукі пра баўгарскія гатэлі: што дзесьці амаль не прыбіраюць у нумарах, і бялізну даюць дзіравую, і нават могуць пасяліць ня ў той гатэль, куды абяцалі. Таму сьведчу: прыбіралі ў нумары кожны дзень, ручнікі і пасьцельную бялізну мянялі своечасова (ручнікі – раз у тры дні, бялізну – раз у шэсьць дзён), у асабістых рэчах ніхто не калупаўся. Тараканаў не было, нумары даволі ўтульныя і дастаткова чыстыя (ну, калі асабліва не чапляцца і не заўважаць чужых валасоў на падлозе :).  Шампунь трэба мець свой; мыла мець пажадана, але неабавязкова, калі яго расходаваць эканомна (мо камусьці хапае і таго, што даюць); туалетнай паперы кожны дзень зьяўляецца новы рулон незалежна ад таго, колькі вы скарысталі з папярэдняга рулона.

Абарыгены зьдзівілі тым, што ім лянота самім прыгатаваць сабе каву і яны, каб папіць гэтага напою, выходзяць з дому і карыстаюцца кава-аўтаматам. Зранку нават чэргі здараюцца...
IMG_4977

У нашым гатэлі былі нумары-студыі, гэта значыць акрамя звычнай мэблі і тэхнікі ў нумары быў кухонны куток з панэльлю для прыгатаваньня ежы і ўсім патрэбным посудам. Улічваючы выбар і кошты розных мясных выразак у крамах (сапраўды танна ў параўнаньні з нашымі цэнамі), аматарам мяса там можна было проста жыраваць, гатуючы сабе кожны дзень што-небудзь смачненькае. Але я раўнадушная да мяса ў чыстым выглядзе, а ўсякія катлеты ці гародніну гатаваць падчас адпачынку – гэта проста вар’яцтва. Бо я прыехала сюды АДПАЧЫВАЦЬ!

Мясцовы “Брадвэй”




А што, я дагэтуль не паведаміла, дзе я адпачывала? Дык у Сонечным Беразе! Якія там пляжы! Гэта вам ня Крым, дзе самы вялікі пляж цягнецца ня больш як паўтара кілямэтра. Тут ажно вочы разьбягаюцца: у адзін бок – 5 км, і ў другі бок – столькі ж. Наш гатэль – пасярэдзіне курорту. Хочаш – ідзі налева, хочаш – ідзі направа. Пляжы бясплатныя. А вось лежакі і пляжныя парасоны – тыя каштуюць столькі, што нават ня ведаю, хто за іх плаціць, калі і сонечны парасон, і падсьцілку можна набыць тут жа, на мясцовым базары.



Відаць, за  лежакі і пляжныя парасоны плацяць спрэс адны немцы – хто ж яшчэ не пашкадуе штодзённа выкідаць на вецер 2 лева за адно месца пад навесам + 2 лева за кожны ляжак: за дваіх трэба адразу выкласьці 8 леваў, а гэта 4 эўра. Ну іх! Хай немец плаціць, а мы прыехалі з сваёй падсьцілкаю (яна, між іншым, вельмі патрэбная ў аўтобусе, калі сьпіш, бо ўначы становіцца халодна, прынамсі ў верасьні, калі мы езьдзілі), а парасон купілі за 14 леваў, ці 7 эўра, – ён акупіўся за два дні.

Калекцыя гэдээраўскіх “трабантаў” :)
IMG_4969

Я трохі непакоілася наконт надвор’я, бо хто яго ведае, чаго чакаць у верасьні. Водгукі знаходзіла розныя, аднак большасьць зь іх сьведчылі пра добрае надвор’е ў верасьні. І праўда, усё было цудоўна: мора – цёплае, а гэта галоўнае. Праўда, часамі дзьмуў халаднаваты вецер, які асабліва адчуваўся ў аквапарку на самых высокіх горках, але ніякіх дажджоў не было. А сонца мне ўвогуле непатрэбнае, я ніколі не загараю пад сонцам, хаваюся пад парасон, так што нават узрадавалася, калі на трэці дзень выйшла зранку на гаўбец і пабачыла, што неба ўсё абкладзенае хмарамі. Але не кажы “гоп”, пакуль ня скокнуў! Пакуль мы сьнедалі, амаль усе хмары некудысь сплылі...

Цуда-дрэва амаль побач з нашым гатэлем
IMG_4974


І на сёньня, бадай, скончу. Яшчэ пляную расказаць пра харчаваньне, забавы і пра горад Нэсэбар

January 2017

S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Syndicate

RSS Atom

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Sep. 23rd, 2017 11:06 am
Powered by Dreamwidth Studios