galinaed: (Default)
Партал tut.by парадаваў, запісаўшы тры сусьветнавядомыя хіты па-беларуску. Мне асабіста вельмі спадабаўся рымейк песьні Confessa - настолькі спадабаўся, што захацелася захаваць яго сабе. Такі прыемны падарунак на Новы год!

galinaed: (поні !!!)
Во навіна, чытаем:

Серверы Живого журнала переехали на Лубянку
Перебои в работе ЖЖ, наблюдавшиеся в течение последней пары суток, объяснялись некими «техническими работами», суть которых администрация сервиса не торопится объяснять пользователям. Администрацию можно понять: новость — не из тех, которыми хочется хвастаться.
Дело в том, что серверы Живого журнала физически переехали в Россию.

Из-под защиты Первой поправки и законов штата Калифорния они переместились под прямой и бесконтрольный надзор всех здешних силовых ведомств, спецслужб и контролирующих органов, в юрисдикцию «пакета Яровой».
Троху падрабязнасьцей )
Не тое каб у мяне былі прычыны нечага баяцца (бо я жыву, дзякуй богу, не ў Расіі, а ў Беларусі), а проста з жаданьня ня мець нічога агульнага з усім брыдкім і непрыемным для мяне (а заадно і з мэтай выказаць пратэст. Хаця каму мой пратэст цікавы?) я вырашыла сысьці з ЖЖ. Праўда, не зусім: чытаць часам буду, аднак пісаць - не. Не люблю затхлай атмасфэры. Асабліва мне не падабаюцца факты, прыведзеныя ў камэнтарах да цытаванага запісу:
1.
...Только за сегодня в реестр была внесена аж 21 ссылка из жж: https://reestr.rublacklist.net/search/1?q=livejournal.
Ранее была такая ситуация: посты на месте, но блокировка прова. Соответственно, они открывались и были доступны.
Сейчас по всем url: анэйбл коннект через впн или General SOCKS server failure через тор.
То есть картина поменялась радикально...
2.
...
смотрите файл блокировок, который рассылают провайдерам.
там сегодня было 198 блогеров по состоянию на 14 часов.
3.
http://dolboeb.livejournal.com/3078638.html?thread=263918830#t263918830
Сегодня уже полностью заблокировали 198 журналов.
Авторы уже могут начинать сушить сухари.
4.

список прибавляется по десятку в час

У людзей рэальныя праблемы. Спачуваю ім, аднак чым я магу дапамагчы? Хіба што плюнуць на гэты чортавы ЖЖ!

У любым разе, я яшчэ ў 2014 годзе прадублявала свой акаўнт у www.dreamwidth.org
Там ёсьць і мае допісы, і камэнтары да маіх допісаў, і нават мае камэнтары да чужых допісаў. І цяпер калі я буду што пісаць вялікае памерам (а значыць, не для Фэйсбука), то пісаць менавіта туды, у https://galinaed.dreamwidth.org/

Сябры, я дагэтуль пратрымалася тут толькі дзякуючы вам і вашым цікавым допісам. Дзякуй вам вялікі! Ляпаць дзьвярыма я ня буду, але ціхенька прычыню іх за сабой...
galinaed: (поні !!!)
Некалісь я выклала тут фатаздымкі з Інтэр'ерамі Нясьвіскага палацу, і тады засталося без дакладнага адказу пытаньне, чаму турыстаў не пускаюць у спачывальні Радзівілаў.
Вось знайшоўся адказ:

"...спальню можно осмотреть только через ограждение, доступ в саму комнату закрыт, так как большой наплыв туристов нарушит уровень влажности в помещении" (Сяргей Клімаў, дырэктар Нясьвіскага замка).

Аднак мне цікава: а чаму "большой наплыв туристов" НЕ парушае ўзроўню вільгаці ў астатніх памяшканьнях? Ці астатніх памяшканьняў не шкада - шкада толькі спачывальняў?
galinaed: (поні !!!)
Васіль Быкаў пра «прыватызацыю» Перамогі.
Артыкул быў надрукаваны
ў газэце «Свабода» 11 траўня 1994 году.

«Адразу ж, як скончылася другая сусьветная вайна, Сталін у вядомай прамове даў ацэнку вялікай перамогі. Тады ён забыўся ўжо на сваю нядаўнюю разгубленасьць, на вялікі сумнеў у вартасьці Чырвонай арміі, што дружна бегла на ўсход, як тады па ўсіх швах трашчала савецкая ўлада; змоўчаў, ня стаў абгрунтоўваць свой нечаканы
зварот да фундамэнтальных ідэяў расейскага нацыяналізму: афіцэрскіх званьняў, залатых пагонаў, ліквідацыі т. зв. інстытуту паліткамісараў, звароту дваранска-імпэрскай славы Суворава і Кутузава. Крывавую перамогу над нямецкім фашызмам ён прыпісаў выключна мудрасьці ВКП(б), правільнасьці савецкай вайсковай навукі, адданасьці сацыялістычнаму ладу. На вушы нядаўніх франтавікоў было дзіўнавата слухаць тое. Але яны слухалі і маўчалі: высновы правадыра народаў былі вышэй за вайну, за ісьціну, – вышэй за жыцьцё.


Нешта падобнае адбываецца і зараз, напрыканцы ХХ стагодзьдзя, у, здавалася б, зусім новых грамадзка-палітычных умовах. Перамогу над фашызмам імкнуцца прыватызаваць з гэткім
жа посьпехам, як прыватызуецца ўсё астатняе.

Народу ж прапануецца звыклая, спрацаваная дэмагогія з колішняга «блякнота агітатара», задача якой па словах Салжаніцына) – пераканаць, «як рускі Іван бег на вайну, каб хутчэй аддаць жыцьцё за радзіму, і як цяжка было генэралам вадзіць пальцам па карце». Зноў найбольшым арганізатарам перамогі становяцца камісары і паліторганы, пра герояў якіх звычайна пішуць, што яны «прайшлі вайну ад званка да званка і вырасьлі ў званьні ад радавога да палкоўніка». Так, мелі магчымасьць вырасьці ў званьнях і атабарыцца на «хлебных пасадах» пасьля вайны. Але ці ня варта хоць бы ў дзень Перамогі ўспамінаць, хто застаўся ў братніх магілах, густа раскіданых ад Віслы да Эльбы, і ліку якіх дагэтуль няма ні ў статыстыцы, ні ў гістарыяграфіі? А іхныя ўцалелыя равесьнікі дажываюць свой век у галечы і паняверцы, нярэдка пазбаўленыя права па-людзку ўшанаваць памяць аднапалчанаў. Гэта ганьба, калі на іхнім шляху да магілаў вырастаюць ланцугі крутаплечых амонаўцаў, як гэта было сёлета ў Менску. За плячыма амону, вядома ж, уладарныя пераемнікі абстарэлай сталінскай «славы», што і дагэтуль імкнуцца жыць на ейныя крэдыты.
 
Здаецца, у вайсковых адносінах Беларусь усё меней робіцца эўрапейскай краінай і ўсё болей спаўзае да вобразу лацінаамэрыканскага дзяржаўнага стварэньня.

Тое, што прынята называць Вялікай Айчыннай вайной, на справе было часткай (нашаю часткай) вялікай і сьвятой барацьбы сусьветнай хрысьціянскай супольнасьці супраць сярэднявечнага звыродства. У гэтай барацьбе ўдзельнічалі дзясяткі нацыяў і палітычных партыяў, як ніколі згуртаваных вакол адзінай ідэі – свабоды і непадлегласьці. Самы жахлівы на той час вораг быў пераможаны, але застаўся другі, ня меней жахлівы, які цынічна скарыстаў зручны момант узвысіцца на той перамозе. Ён і да сёньня спрабуе тое, састарэлы, з падарваным здароўем, ідэйна збанкрутаваны, матэр’яльна абнішчаны, з выпаўшымі, абкрушанымі ікламі, але поўны ранейшай рашучасьці ня выпусьціць з тых іклаў-абломкаў сваю ахвяру. Ахвяра гэтая – свабода чалавецтва, якое па-ранейшаму ведае адно: усё трываць і ня памятаць сваёй крыўды».
galinaed: (поні !!!)
Сёньня на працы ўсе смакавалі байку пра тое, як адна наша калега адсьвяткавала пасхальны першамай. Ейная сяброўка сядзіць у дэкрэце і, відаць, засумавала па прыгодах. Бо дзеўкі як пачалі сьвяткаваць зранку нядзелі, дык спыніліся толькі сёньняшняй раніцай, калі выявілася, што ўчорашні дзень даўно скончыўся і адной зь іх трэба зьбірацца на працу. Ну а што, двайное ж сьвята!
Прыйшоўшы на працу, тая дзеўка яшчэ да абеду адпрасілася дадому.

Добра пагулялі )
galinaed: (поні !!!)
Учора я была двойчы пачаткоўцам!
Па-першае, прымерыла на сябе ролю аматара батанікі - у гэтай ролі я спрабавала сябе толькі ў дзяцінстве, калі зьбірала гербарый.
А па-другое, дачка аддала мне свой стары фотаапарат, і трэба была павучыцца працаваць зь ім, таму што ён больш складаны за мой.
Дома вельмі халодна (повад пазайздросьціць тым, хто жыве ў сваіх дамах і не залежыць ад цэнтралізаванага ацяпленьня), таму выправілася грэцца на вуліцу. І скіравалася не ў найбліжэйшы парк, а ў месца сваёй маладосьці, дзе я трохі папрацавала ў інстытуце, - у Шчомысьліцу. Месца гэтае вядомае сваёй унікальнай дубровай - а ўнікальная яна тым, што там дубы растуць побач зь елкамі. Біёлагі кажуць, што такога больш нідзе няма, таму што звычайна елкі закісьляюць глебу, а дубы ў кіслай глебе не растуць. І з гэтай прычыны дуброве ў Шчомысьліцы ў 1985 годзе надалі статус помніка прыроды. Ну чым не нагода паехаць туды?

Шпацыр па ахоўнай зоне атрымаўся вельмі зьмястоўным і цікавым, таму што ў якасьці гіда нас суправаджаў прафэсійны біёлаг Алесь Спіцын, а сам шпацыр быў арганізаваны ў межах Фэсту экскурсаводаў, які штогод ладзіцца ў перадапошнія выходныя красавіка.

Айда на шпацыр! )
galinaed: (гумар)

Июнь 1994 года. "Аргументы и Факты"

- Почему вы не служили в армии, ведь это тоже хорошая школа жизни?
- Я понимал, что это будут два года промывания мозгов и жизни среди людей, которые мне совершенно не интересны, которые к тому же, может быть, еще и искалечат меня. К тому же армия учит мужчин сбиваться в стаи и оборонять свою мужскую честь, относясь к женщинам свысока. Если у кого-то возникает желание пройти суровую школу жизни, пусть он пойдет санитаром в больницу, что гораздо важнее, чем воевать с кем-то. Помимо всего, он научится там еще и милосердию, чему армия не учит.

galinaed: (поні !!!)
Я застала тыя часы, калі, прыйшоўшы ў кінатэатар паглядзець фільм, гледачы вымушаныя былі спачаку паглядзець мозгапрамыўны кіначасопіс - рыхтык як кадры ў прыведзеным ніжэй фільме з 44-й хвіліны. Плакальшчыкам па СССР варта ўзгадаць (а маладым людзям, схільным верыць тым плакальшчыкам, - нарэшце даведацца праўду) пра тыя "шчасьлівыя" гады, калі ўрачыстыя словы дыктара: "Для многих тысяч заключённых трасса Беломорканала стала трассой в новую жизнь!" -не выглядалі як зьдзек, а ўспрымаліся як належнае.

Я застала тыя часы, калі пры ўладкаваньні на працу трэба было запоўніць стандартную для ўсіх прадпрыемстваў СССР анкету, у якой было дзіўнае для мяне пытаньне: "Есть ли среди ваших родственников те, кто жил на оккупированных территориях? Если да, укажите их: Фамилия, Имя, Отчество, Кем вам приходится". Мае бабулі і мае бацькі (у часы акупацыі зусім малыя дзеці) сапраўды жылі на акупаванай тэрыторыі - куды ж ім было дзецца? Аднак я не разумела, навошта гэтае пытаньне, і прапускала яго, не адказваючы. Нашмат пазьней я зразумела, навошта камуністычныя камісары ўвялі ў анкету гэтае пытаньне, і яно праіснавала ажно да распаду СССР - як адрыжка пасьляваенных гадоў. Бо тыя, хто жыў на акупаванай тэрыторыі, насуперак усякай лёгіцы ўсё сваё астатняе жыцьцё заставаліся пад падазрэньнем савецкай улады: жыць пад акупацыяй - гэта была чорная памета непаўнавартасьці сапраўднага грамадзяніна "вялікай" краіны. І ня толькі самога грамадзяніна, але і ягоных нашчадкаў. Так практычна ўсе беларусы трапілі ў "непаўнавартасныя". Бо трэба было застрэліцца ці засіліцца самім і застрэліць ці задушыць сваіх дзяцей, абы толькі ня жыць пад немцамі. Альбо ўцякаць зь сем'ямі куды-небудзь у Казахстан, як гэта зрабілі многія партыйныя функцыянэры КПБ. Пацукі, як вядома, бягуць з падбітага карабля першымі...

І шмат іншых думак пры праглядзе фільма:

galinaed: (поні !!!)
У маю студэнцкую бытнасьць расказвалі пра нашага выкладчыка філязофіі шмат розных показак. Вельмі цікавы быў мужык. Казалі пра яго, што адседзеў тэрмін па палітычным артыкуле. Аднойчы ў яго нехта спытаў - як ён лічыць, прыкладна на колькі гадоў СССР адстаў ад Захаду. Выкладчык паглядзеў сумным поглядам і адказаў трагічным голасам: "Назаўсёды".

Гледзячы на тыя фатаздымкі з эсэсэраўскімі копіямі заходняй прадукцыі, мы можам пераканацца, што той выкладчык ня меў рацыі! У вытворчасьці прадукцыі паводле скрадзеных схемаў і скрадзенага дызайну Савецкі Саюз адставаў усяго нічога - максымум на 22 гады. Хутка кралі і досыць хутка пачыналі вытворчасьць. Так што - адсталі не "Назаўсёды".
galinaed: (поні !!!)

Піша былы замежных справаў Беларусі (1990-1994) Пятро Краўчанка (раней быццам рабіў нешта карыснае для Беларусі) у сваіх успамінах "Беларусь на распутье. Записки дипломата и политика":

...столкнуться с языковой пробле­мой мне пришлось задолго до перестроеч­ных лет, еще во времена брежневского за­стоя. Летом 1982 года ко мне — тогда я был завотделом науки и образования гор­кома партии — зашла Тамара Чеботова, заведующая Минским гороно, и положила на стол заявление.

Родители девочки Нади Лисицыной обращаются в гороно с требованием — не просьбой, а именно требованием — чтобы их дочь, которая поступает в первый класс, согласно нормам Конституций СССР и БССР, изучала все предметы на белорусском языке.

Далее говорилось, что если гороно не выполнит требование Конституции, то они — родители — будут вынуждены во­зить семилетнюю девочку в белорусскую школу деревни Паперня, что за тридевять земель.

Прочитав заявление, я спросил:

Тамара Иосифовна, а, согласно за­конодательству, мы обязаны это делать?

Да, Петр Кузьмич. И по законода­тельству, и по Конституции это требова­ние мы должны выполнять.

Так давайте выполнять.

А как? Как преподавать на белорус­ском языке арифметику и химию, если учебников, программ, методик нет?

История с заявлением Лисицыных от­ражала мрачное состояние с белорусским обучением в городах республики. Все пони­мали абсурдность ситуации, когда в столи­це БССР не было ни одной белорусскоя­зычной школы, не говоря уже о вузах.

Заведующий отделом науки и образо­вания столичного горкома был в то время наделен немалыми полномочиями. Под­нимаю “вертушку”, звоню Минкевичу, министру просвещения:

Михаил Гаврилович, вот такая си­туация. Помогите, посоветуйте, что де­лать?

Я был почти убежден, что Минкевич, выходец из Западной Беларуси, как никто другой сможет осознать остроту и важ­ность этой проблемы, откликнется и захо­чет помочь.

Петр Кузьмич, давайте сделаем так: я, конечно, посоветуюсь в ЦК, но если вы нам напишете письмо или как-то похода­тайствуете, то мы разработаем индивиду­альные программы и индивидуальные ме­тодички. В принципе, с чего-то надо на­чинать. Давайте начнем.

С первого сентября Надя Лисицына в одной из школ микрорайона “Грушевка” стала учиться в классе одна. В историю образования БССР эта девочка вошла как первая ученица города Минска, родители которой добились права обучения дочери на белорусском языке.


galinaed: (поні !!!)
Выпадкова натрапіла на часткова цікавы блог (гэта ўсё Фэйсбук вінаваты - там усялякія цікавыя спасылкі ўсё посьцяць і посьцяць, часам ажно не адарвацца ад гэтага інтырнэту, халера яго бяры!). Ну і адзін тэксьцік хачу пакінуць тут у сябе: спадабаўся ён мне!

Піша [livejournal.com profile] soba4ki (піша, вядома ж, пра сваю Расеюшку - параўноўвае яе зь Нямеччынай, аднак ніхто не забараняе нам параўнаць тую ж Нямеччыну з нашай Беларусьсю):

Беседовал я тут на досуге с друзьями из немецкой Германии. Ну и в процессе разговоров, зашла, разумеется, речь и про эти ваши курсы доллар-евро и про эти ваши цены на нефть.
Вона, говорю я им, как у нас всё причудливо выгнулось да раскорячилось от этой чёртовой нефти. Аж неудобство некое в чреслах и стеснение в них же терпеть приходится, хоть и не по чину нам сие. А у вас, товарищи немцы, с этим как?
А у нас - найн, говорят мне товарищи немцы. У нас нефти найн и как следствие - проблем вызванных колебаниями её цены - тоже нихт. Мы есть карашо устроиться унд не зависеть от эта чёрная жижа. Дас ист хитрость унд смекалочка!
Я аж позеленел весь! А ведь точно! Нету у них ни нефти, ни газа. Ну есть конечно, но, что называется - на пол шишечки. Так, вонь одна несерьёзная и прочий сероводород. И бескрайних полей, и бескрайних же лесов - тоже нет у них. Ископаемых всяких там полезных и прочих руд да алмазоносных жил - скудно Бох им отмерил, ничегошеньки практически не дал.
Да и размерами они - крайне невелики. Прямо скажем - не гигантская страна. И при всём при этом - это, на секундочку, Германия. Да-да, та самая Германия, которую славные деды того-самого вот этого вота, и которую внуки и правнуки тех самых дедов готовы, судя по наклеечкам на автомобилях, если надо - повторить и вновь этого-самого того вот туды её в качель!
Та самая Германия, на территории которой тоже была война. Да, именно та самая война, вспоминать которую и списывать на которую любят у нас все и всё. И она, Германия, эту войну проиграла кстати, и как следствие - вывозились с её территории различные заводы и фабрики, и компенсацию она платила и , кажется, ещё кой-кому платит, и разделена она на две части была, и прочие последствия неприятные... И людей у них погибло тоже не мало, и вообще у них Гитлер был и прочий ад.
А тех, кто не погиб - угоняли в плен и они там работали. Да у нас полгорода пленными немцами построено, кстати, и построено так, что все эти вонючие хрущёвки-брежневки осыпаются, а немецкой постройки домики - стоят.
И вот они, без нефти и без газа, не замерзают и не голодают, и кобзоны наши к ним летят ливер свой прогнивший штопать, а ихние кобзоны к нам - разве что в Эрмитаж прилетают поглазеть, что в свою очередь есть немношко намекать на уровень их пенсий. Много наших пенсионеров хотя бы в тот же Эрмитаж приезжает? Не думаю. Я ездил этим летом в СПБ, испытывал некую феерию от расценок на билеты и прочее.
И на машинах ихних все у нас ездят, а те, что побойчее, так ещё и "трофейная" на стёклы тех машин клеят, всё помятуя о той самой войне, которая и у них тоже была. И прочие стиральные машинки да скороварки всяко лучше наших у немцев получаются. А уж шоколад такой, что страшно и сказать, до чего собака вкусный.
А про пиво и вовсе промолчу.
Вот как так? Без нефти, без газа, некрещёные, ни черта у них там не мироточило отродясь, благодати - ни на грош! Скрепы - ни одной! А однако ж вона как. Живут, не бедствуют. Непонятно мне сие . Непонятно унд удивительно. Загадкен!


galinaed: (поні !!!)
Сяброўка расказала, як яна некалісь ішла побач будынку на Карла Маркса 38. Нешта задумалася дый загледзелася на той будынак. Калі хто ня ведае, там месьціцца рэзыдэнцыя так званага прэзыдэнта, і глядзець на той будынак ня тое што забаронена, але прыпыняцца побач яго катэгарычна "не рэкамэндуецца". А фатаграфаваць дык увогуле нельга. Як ні дзіўна. Бо ў іншых краінах сьвету ў рэзыдэнцыі прэзыдэнтаў нават ладзяць экскурсіі. Але ж мы ня там, мы тут... Дык вось, падскочыў да маёй сяброўкі міліцыянэр дый загадаў, каб яна ня бавілася ў гэтым месцы і як найхутчэй паскорыла сваю хаду. Дык яна не задумваючыся і адказвае: "А што, вы думаеце, я здолею даплюнуць туды?". Бо ніякай фотакамэры ў яе не было. Міліцыянт ажно вочы вылупіў, аднак неўзабаве завучана, хоць і трохі зьбянтэжана, прамовіў: "Праходзьце хутчэй!".

galinaed: (твар)
Тут вам ня Фэйсбук, тут няма магчымасьці націснуць кнопачку "Упадабаць". А часам вельмі хочацца зрабіць гэта. Напрыклад, надта спадабаўся камэнтар у суполцы [livejournal.com profile] minsk_by. Можна сказаць, у гэтым камэнтары адлюстраваная ўся найноўшая эканамічная гісторыя Беларусі.
...по официальным данным инфляции нет, кризиса нет...

galinaed: (твар)
У Піцеры брэсцкія трускалкі каштуюць на нашы грошы 33 тысячы, а ў Мінску - 45 тысяч.
Цікава, што між Брэстам і Піцерам 1160 км, а між Брэстам і Мінскам - 347 км. Узьнікае пытаньне: куды таньней везьці ягады з Брэсту - у Мінск ці ў Піцер?
Нейкае дзіўнае цэнаўтварэньне...

galinaed: (твар)
Сёньня ўвечары паўстала дылема: або пайсьці на фітнэс, або даесьці ўчорашні торт.
Перамог торт.
Ну і як з такою мною змагацца з тлушчам на баках?



galinaed: (поні !!!)
Рэлігія расцэньваецца звычайнымі людзьмі як праўда, разумнымі --
як хлусьня, а ўрадоўцамі -- як карыснасьць.

Эдўард Гібан
Бог ёсьць таму, што мы маем уяўленьне пра яго ў нашай галаве.
Ансельм Кентэрбэрыйскі

Паводле ўжо састарэлых зьвестак ФСІН (за 2007 год, а сьвяжэйшых я не знайшла), у расейскіх турмах адносілі сябе да вернікаў 84,4% апытаных. Мяне гэты факт тады, у 2007 годзе, моцна зьдзіўляў. Цяпер ужо - не. Мне тады здавалася, што тыя, хто верыць у Бога, мусяць выконваць ягоныя запаветы. Аднак, як выяўляецца, вернікі лёгка парушаюць ня толькі божыя законы, але і юрыдычныя, і вера ў Бога ніяк не перашкаджае ім зьдзяйсьняць злачынствы.

Некалісь вядомы навуковы часопіс Nature прыводзіў зьвесткі, што сярод навукоўцаў вераць у Бога толькі 7% (сярод прадстаўнікоў біялагічных навук - дык увогуле 5,5%). А 93% вучоных - атэісты ці агностыкі. (У мяне ёсьць спасылка на гэтыя зьвесткі, аднак сёньня той сайт у мяне чамусь не пампуецца.)

Іншыя дасьледчыкі вывучалі распаўсюджанасьць рэлігіі сярод злачынцаў сусьвету. Выявілася, што амаль 90% зьняволеных вызнаюць адну з аўраамічных рэлігій і іх адгалінаваньняў. Атэістаў сярод зьняволеных - усяго 0,209%.

Што ж атрымліваецца? Калі б мелі рацыю тыя, хто робіць з атэістаў пудзіла, было б цалкам наадварот: турмы былі б перапоўненыя атэістамі, а навукоўцы былі б усе запар вернікамі.

І ведаеце што? Такое доўгае ўступленьне я напісала толькі для таго, каб зьмясьціць тут убачаную сёньня цудоўную ілюстрацыю:



Хто мае вочы - хай пабачыць, хто мае вушы - хай пачуе, хто мае розум - хай зразумее.

Што там казаў пра Бога ў далёкім ХІ стагодзьдзі Ансельм Кентэрбэрыйскі? Ужо даўно разумныя людзі лічаць, што наяўнасьць Бога ў нас у галаве - нагода ўсумніцца ў яго існаваньні.
galinaed: (поні !!!)
Учора трапіла на адкрыцьцё дзівоснай выставы. Выстава фотамастачкі Ларысы Пашкевіч. І цяпер хаджу як у чароўным сьне. Усё мне мрояцца нейкія дзіўныя малявідлы... Ну праўда! Аднойчы ў мяне ўжо было падобнае - калі я пабачыла будынак парлямэнту ў Будапэшце. Тады я заскочыла на нейкую касьмічную хвалю і захоплена пражыла на ёй цэлы тыдзень. Ці нават болей... Ня памятаю ўжо. Але ж які эфэкт быў! Душа ажно стагнала ад захапленьня.

І вось зьявілася новая "страва" для душы - макрафатаздымкі Ларысы Пашкевіч. Кожны здымак - шэдэўр. Не жартую. А ўсе здымкі разам - чароўны сьвет. Захапляльны сьвет...

Нейкі космас... )

На адкрыцьці выставы адзін масьціты фатограф мусіў прызнацца, што ён ТАК фатаграфаваць ня ўмее. Лепшага прызнаньня і не прыдумаць.
Калі каму цікава зазірнуць у казачны сьвет рэальнасьці (во сказанула - гэта ж нейкі аксюмарон, кшталту "сухая вада"), шмат здымкаў чараўніцы-Ларысы можаце пабачыць тут і тут.
galinaed: (твар)
Калі паглядзела відэа пра тое, як "духовные скрепачі" адзначалі Дзень Перамогі ў Рызе, узьнікла адчуваньне, што ўлезла ў бруд. Стала цікава, ці толькі ў мяне такое адчуваньне, і пачала праглядаць камэнтары. Уразіў адзін вельмі эмацыйны камэнтар, які ўсяго за 12 гадзін набраў ажно 205 лайкаў. А што, падумала я, камэнтатар мае рацыю, - і мой лайк стаў 206-м.

January 2017

S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Syndicate

RSS Atom

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Aug. 19th, 2017 06:25 pm
Powered by Dreamwidth Studios